Από την: Ηλιάνα Νικολάου
Ινδία. Η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα του κόσμου σε πληθυσμό (μετά την Κίνα), με πλούσια ιστορία, πολιτισμό, ήθη και έθιμα. Χάρη στην εισαγωγή νέων τεχνολογιών, τα φτηνά εργατικά χέρια, τον τεράστιο πληθυσμό και την επένδυση στην καινοτομία και τις start-up επιχειρήσεις, κατάφερε να αναρριχηθεί ταχύτατα στην 5η θέση[1]της λίστας των ισχυρότερων χωρών του κόσμου, με το αστρονομικό της ΑΕΠ των 2,9 τρισεκατομμυρίων να φαντάζει άπιαστο ακόμα και στις παραδοσιακές υπερδυνάμεις (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία κλπ). Σημαντικό κομμάτι της ινδικής οικονομίας αποτελεί και ο αγροτικός τομέας, στον οποίο απασχολείται περίπου το 58% του εργατικού δυναμικού της χώρας και, συνεπώς, οι αγρότες συνιστούν μια τεράστια δεξαμενή ψηφοφόρων, με δύναμη να καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα κάθε εκλογικής διαδικασίας. Τι συμβαίνει, όμως, όταν το ινδικό Κοινοβούλιο ψηφίζει 3 νόμους, οι οποίοι ανατρέπουν πλήρως την μέχρι πρότινος την διαδικασία μεταπώλησης των παραγομένων αγροτικών αγαθών; Οι αγρότες βγαίνουν στους δρόμους και διαμαρτύρονται. Για 5 συνεχόμενους μήνες. Στήνοντας ολόκληρο «συνοικισμό» έξω από το Δελχί.
Για να αντιληφθούμε ακριβώς το μέγεθος του προβλήματος πρέπει να κατανοήσουμε την πρακτική που ακολουθούταν στην Ινδία μέχρι πρότινος. Πριν την ψήφιση των τριών νόμων τον Σεπτέμβρη του 2020, η Ινδική κυβέρνηση εγγυόταν συγκεκριμένες κατώτατες τιμές για τα αγροτικά προϊόντα, τα οποία μεταπωλούνταν σε πλειστηριασμούς μέσω μιας κρατικής επιτροπής. Η επιτροπή αυτή, πέραν από τις κατώτατες τιμές, έθετε και άλλους περιορισμούς, όπως επί παραδείγματι στα πρόσωπα που μπορούσαν να συμμετέχουν στις διαδικασίες, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο ένα προστατευμένο περιβάλλον ασφάλειας και σιγουριάς, εξασφαλίζοντας, παράλληλα, την δυνατότητα σχεδιασμού επιτυχημένων επενδυτικών κινήσεων. Μολαταύτα, το συγκεκριμένο σύστημα χαρακτηρίστηκε ως αναχρονιστικό, καθώς περιορίζει υπέρμετρα τον ελεύθερο ανταγωνισμό και δεν επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση αγαθών και την δυνατότητα σύναψης επιμέρους συμφωνιών με προνομιακότερους όρους για τα μέρη. Έτσι, το ινδικό κοινοβούλιο υπερψήφισε 3 νόμους, με τους οποίους επιβάλλονται ριζικές μεταρρυθμίσεις στην διαδικασία αγοραπωλησίας των αγαθών. Αξίζει να σημειωθεί εδώ πως ένα από τα σημεία-κλειδιά της προεκλογικής εκστρατείας του Ναρέντρα Μόντι, σημερινού πρωθυπουργού της Ινδίας, ήταν ο διπλασιασμός του εισοδήματος των Ινδών αγροτών μέχρι το 2022.
Τι αλλάζει, λοιπόν με τους 3 αυτούς νέους νόμους; Αλλάζει άρδην η φιλοσοφία και ο τρόπος οργάνωσης του συστήματος μεταπώλησης αγροτικών αγαθών. Συγκεκριμένα, είναι πλέον δυνατή η ελεύθερη μεταπώληση των αγαθών σε οποιαδήποτε τιμή συμφωνηθεί μεταξύ των μερών, ενώ συνάμα αναδιαρθρώνεται πλήρως η κρατική επιτροπή που εγγυόταν τις κατώτατες τιμές. Αν και επί της αρχής η εν λόγω μεταρρύθμιση έχει αρκετά θετικά στοιχεία, ευνοεί κυρίως τους μεγαλοκτηματίες, επισημαίνουν οι ειδικοί, καθώς οι μικροκαλλιεργητές βρίσκονται σε δεινή διαπραγματευτική θέση απέναντι σε παντοδύναμους μεσάζοντες και προμηθευτές. Το μείζον πρόβλημα είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης και συναλλακτικής πίστης. Όλα αυτά τα χρόνια οι εγγυημένες τιμές προσέφεραν ασφάλεια και σταθερότητα στους αγρότες, οι οποίοι κατά συντριπτική πλειοψηφία (το 85%) κατέχουν λιγότερα από 5 στρέμματα γης, με πολλούς από αυτούς μάλιστα να ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας. Σίγουρα, αυτό το «γυάλινο», απολύτως προστατευμένο περιβάλλον δεν ευνοεί τις επενδύσεις και δεν παράγει κίνητρα για αύξηση της αγροτικής παραγωγής, όμως, η -εμμέσως πλην σαφώς- κατάργηση της κρατικής επιτροπής μπορεί να εκθέσει τους παραγωγούς σε εξαιρετικό κίνδυνο και να τους οδηγήσει ακόμα και σε εγκατάλειψη της ενασχόλησής τους με την γεωργία. Και αυτό είναι κάτι που αντελήφθησαν ευθύς εξαρχής οι διαδηλωτές του Νέου Δελχί.
Με το άκουσμα των επερχόμενων μεταρρυθμίσεων οι Ινδοί αγρότες παράτησαν τα χωράφια τους, τα σπίτια τους, τις οικογένειές τους και ξεχύθηκαν στους δρόμους του Νέου Δελχί. Από τον Νοέμβριο μέχρι και σήμερα δεκάδες χιλιάδες αγρότες έχουν στήσει σκηνές σε αυτοκινητοδρόμους στα προάστια της πρωτεύουσας της Ινδίας και διαπραγματεύονται. Οι αυτοσχέδιοι συνοικισμοί είναι ομολογουμένως αρκετά οργανωμένοι, με φαγητό για όλους, χώρο άθλησης, ακόμα και ένα πρόχειρο νοσοκομείο. Μολαταύτα, η έκβαση των διαπραγματεύσεων δεν είναι η αναμενόμενη, καθώς ναι μεν οι νόμοι έχουν ανασταλεί προσωρινά από το Ανώτατο Ινδικό Δικαστήριο και η κυβέρνηση δηλώνει πρόθυμη να αναστείλει για ακόμα 12 μήνες την εφαρμογή τους, αλλά οι εκπρόσωποι των αγροτών έχουν θέσει ως μοναδικό τους στόχο την εξ ολοκλήρου κατάργηση της νομοθεσίας. Έτσι, οι διαμαρτυρίες συνεχίζονται και σε κάποιες εξ αυτών λαμβάνουν χώρα βίαια επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας, τα οποία-το δίχως άλλο- θίγουν την αξιοπιστία και το ειρηνικό, δημοκρατικό προφίλ των διαδηλωτών. Η απόγνωση, αλλά και η επιμονή τους να συνεχίζουν για τόσους μήνες τις διαμαρτυρίες, χωρίς καν να διαγράφεται το τέλος τους στο εγγύς μέλλον προκαλεί θαυμασμό, αλλά και περιέργεια. Βέβαια, πολλοί είναι εκείνοι που δεν δύνανται να διαχειριστούν την πίεση και το άγχος… Πολυάριθμες αυτοκτονίες εκτυλίσσονται στις αυτοσχέδιες «γειτονιές» των διαδηλωτών, όπως επίσης, μεγάλος αριθμός από αυτούς έχει καταλήξει λόγω των κακών συνθηκών διαβίωσης και της έλλειψης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Εντωμεταξύ, αμφιβολίες εγείρονται και ως προς την διαχείριση του τεράστιου αυτού κύματος διαδηλωτών από την κυβέρνηση. Κάποια «μέτρα» πράγματι συγκλονίζουν: κατάργηση των λογαριασμών κάποιων διαδηλωτών και ακτιβιστών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διακοπές ίντερνετ στις περιοχές διαμονής των διαδηλωτών, ακόμα και συλλήψεις δημοσιογράφων και ορισμένων εκ των συμμετεχόντων.
Αξίζει, θαρρώ, σε αυτό το σημείο και μια μικρή αναφορά στις γυναίκες διαδηλώτριες: Παρότι πολλές γυναίκες ασχολούνται με την αγροτική παραγωγή στην Ινδία, ελάχιστες από αυτές κατέχουν δική τους γη. Η διαδήλωση, λοιπόν, αποτελεί για εκείνες ένα εξαιρετικό βήμα για να εκφράσουν τις απόψεις τους και να δηλώσουν την παρουσία τους σε έναν κατά τα άλλα ανδροκρατούμενο τομέα. Για πρώτη φορά γυναίκες, και δη από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα διεκδικούν τα δικαιώματά τους και παίρνουν ενεργό ρόλο στην διαμόρφωση της επαγγελματικής και κοινωνικής τους ζωής, κάτι αρκετά ελπιδοφόρο για μια χώρα όπου η κακοποίηση και η κακομεταχείριση των γυναικών είναι ένα σύνηθες φαινόμενο, σύμφυτο με τις παραδόσεις και τα ήθη του λαού…
Τελικά, τι μέλλει γενέσθαι; Ποια είναι η επόμενη μέρα των διαδηλωτών; Δυστυχώς, οι αγρότες δεν φαίνεται να προτίθενται να επιστρέφουν στον τόπο τους, μα και η κυβέρνηση δεν φαίνεται να προτίθεται να αλλάξει το νομοθετικό της πλαίσιο. Αυτονόητο είναι πως όσο καιρό κρατά η διαδήλωση, τόσο ζημιωμένη βγαίνει η ινδική οικονομία και, φυσικά, τόση πόλωση δημιουργείται μεταξύ των αντιταχθέντων μερών. Και όσο απομακρύνεται το ενδεχόμενο ενός ειρηνικού συμβιβασμού, τόσο θα αυξάνει η επιθυμία της κυβέρνησης να καταστείλει την διαδήλωση με όποιον τρόπο και όποιο κόστος…
Πηγές
Source: ΜΑ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ; – ΝΟΜΙΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ (wordpress.com)